Pfew, dat ging er even heftig aan toe daar in die tempel, tussen Jezus en die hogepriesters en “de oudsten van het volk”. Het leek wel of ze een beetje ruzie hadden. Wat gebeurde daar nou precies? En- wat zijn hogepriesters eigenlijk? Ik heb het even opgezocht en een hogepriester was in die tijd van Jezus, 2000 jaar geleden, de leider van alle priesters die de tempeldienst hielden. Eigenlijk een beetje hetzelfde als een bisschop dus!

Maar wat was er nou met die hogepriesters aan de hand? Waarom doet Jezus zo boos na dat verhaal over die vader en z’n zoons? Nou, dat zit zo. Je moet weten dat in de tijd van Jezus maar 95% van de mensen kon lezen. Dat is echt heel erg weinig! Want 95%? Dat betekent dat als je 100 mensen bij elkaar zet, er maar 5 zouden kunnen lezen. Dat is echt weinig he? Even zien, met hoeveel zitten we hier vandaag in de kerk? Ehm 300? En dan 5 op de 100.. dat is 3x 5.. dat is 15. Even zien.

Als wij nu eventjes terug in de tijd zouden stappen, met een tijdmachine enzo, en we zouden terugflitsen naar de tijd van Jezus, 2023 jaar terug: Dan kon dus niemand lezen, behalve de 15 leden van het kinderkoor. Dat zou toch gek zijn? Maar dat was toen zo.

Maar- in de tijd van Jezus waren het dus niet 15 kinderen die konden lezen, maar hogepriesters. Die konden het beste lezen van alle mensen bij elkaar. Zo goed zelfs, dat ze het hele heilige boek uit hun hoofd kenden. Toch gingen ze het elke keer opnieuw lezen, om de woorden van God beter te begrijpen. Net zoals wij dat een beetje doen met de bijbel. Dus die hogepriesters meenden dat zij precies wisten wat God met die woorden bedoelde. Ze wisten precies hoe God wilde dat zij zouden leven. Maar dat is niet alles: Ze wisten ook heel goed hoe God vond dat álle mensen moesten leven. Door lief te zijn voor elkaar, en nooit stout te doen. Precies zoals die hogepriesters continu deden. -aldus de hogepriesters zelf.

Dus in hun ogen waren mensen die in de fout gaan, zoals inhalige belastingambtenaren, of getrouwde mensen die er vandoor gingen met een ander, geen knip voor de neus waard. Iedereen die niet precies leefde volgens het Woord van God, was niets waard. Volgens die Hogepriesters. Ook al kwamen al die mensen tot inkeer. Het getuigt van een geloof dat een mens zich kan bekeren, een ommekeer meemaken. Maar het mocht niet baten. Ze waren verloren.

En volgens Jezus klopt dat dus niet helemaal. Dáár kwam die heibel vandaan. Die hogepriesters geloofden namelijk heilig in het feit dat ze “ja” hadden gezegd tegen het Woord van God, maar in wezen deden zij “nee”. In plaats van hun hart te openen voor hun medemens, waren de hogepriesters verstrikt geraakt in hun eigen machtsvertoon, vol aanzien en rijkdom. Daarom vergelijkt Jezus die priesters met die eerste zoon uit het evangelie: de zoon die “ ja” zei, maar “nee” deed. Ik geloof dat je zuks “schijnheilig” noemt. Doen alsof je het beste voor hebt met iemand, maar als puntje bij paaltje komt, zeg je ineens nee. Dat is natuurlijk niet zo tof.

Dan kun je dus beter die tweede zoon hebben. De zoon die er helemaal geen zin in heeft. Maar dan toch wroeging krijgt. En het even later toch doet.

En dat voelt een beetje gek als je het zo hoort. Want helemaal jofel klinkt dat natuurlijk ook niet. “Nee” zeggen als iemand je iets vraagt. Iets lief vraagt. En je hebt de tijd. En de kracht. En de handen. En dan tóch ineens “ja” doen. Maar ik weet zeker dat dit jou ook wel eens overkomt. Misschien had je hier vanmorgen helemaal niet eens willen zitten bijvoorbeeld. Maar je bent toch maar mooi gekomen! Dat was een mooie ja om mee te beginnen. Dat maakt vast iémand blij. Daar ga je al!

Dat werkt toch een beetje hetzelfde als een parochie. Zuks reilt en zeilt niet vanzelf en al helemaal niet op “ja’s” die in “nee’s” eindigen. Maar gelukkig is er iémand geweest die zich eerder deze week naar de kerk heeft gesleept en bloemen uitzocht, samenstelde en het altaar opfleurde. Dikke ja! En iémand heeft de nobele moed gehad om de viering op zich te nemen, achter de computer te kruipen, teksten te zoeken, de powerpoint te maken. Dat kost best wat tijd, maar zeg eens eerlijk: het resultaat mag er zijn. Hij staat er toch maar mooi weer! >> Mede dankzij het beamteam daar achterin. Die hebben vast ook niet elke viering 100% zin om er te zijn, misschien ook wel eens “nee” gezegd zelfs, maar als je er dan eenmaal zit, ook al is het schoorvoetend.. we zijn daar allemaal zo blij mee! En wat te denken van de kosters. De collectanten. Lectoren. Het beheer. De kerkwerksters. Het bestuur! En die gouden keeltjes hier om ons heen. Sommige koorleden zijn al deccenia lid. En zij zijn vast óók niet elke repetitie aanwezig geweest zonder slag of stoot. Maar he, je staat hier toch maar mooi weer. Das toch best fijn! Om samen te kunnen zingen. Zonder jullie zou het toch maar somber zijn hier. Bedankt! En dan tot slot, die gekke brunch straks, wie heeft dát nou weer bedacht. Wat een ongelooflijke homp met werk toch weer, ik word er al moe van als ik er aan denk. Maar als we straks gezellig met z’n allen aan tafel zitten- man man, dat wordt glunderen hoor.

Lieve mensen, er komt vandaag geen dooie mus aan te pas. En als het aan ons ligt, blijven wij u zien. Is het niet hier, dan wel een priekie fietsen verderop. Maar laten we de verbondenheid die ons hier vanmorgen samenbrengt, in Godsnaam niet vergeten. We zijn hier voor elkaar, uit naam van God. En wij weten dondersgoed wat Hij en zijn Zoon bedoelt hebben in dat evangelie van vandaag. We morren soms wat, steggelen hier en rommelen daar, maar we laten elkaar niet vallen. Zoals die vader in de 1^e Lezing sprak: “Samen, in verbondenheid, houden we stand. Afzonderlijk, vallen we.” Dat geldt niet alleen voor kinderen, volwassenen en volken, maar ook voor parochies. Laat vandaag daar een mooi bewijs van zijn.

(geschreven bij het Evangelie volgens Matteüs 21: 23-32 uitgesproken in de Sint Martinus Parochie op 1 oktober 2023 in Bovenkarspel tijdens de Samenzang met alle koren van de parochie, van jong tot oud)