Zo zeg! Hoe staat het met uw nekharen? Pfoeh wat een krakende woorden in het evangelie van vandaag. “Wat God verbonden heeft, mag een mens niet scheiden”. Het zijn een van de meest besproken woorden uit de bijbel. En zo streng ook. Want wat nou als- En hoe valt dat dan in hemelsnaam te rijmen met de liefde waar Jezus het om de haverklap over heeft? De liefde voor elkaar, en je naaste. Behandel een ander zoals jijzelf behandelt wilt worden enzo. Maar scheiden, uit een liefdeloos huwelijk? Naarstig op zoek naar enige liefde? Dat mag dan weer niet? Hoe valt dat te rijmen met de boodschap van het nieuwe testament?

Nou- gaat u er maar even rustig voor zitten, want ik ben er even voor u in gedoken. Of nee, niet ik alleen, maar samen met de andere leden van de WoCo-groep. Kent u die? De WoCo Groep? De WoCo Groep is een illuster gezelschap, kan ik u verklappen. Een paar weken voor de ons toegewezen viering, zoals deze van vandaag, komen we samen. Bij het schijnsel van wat kaarslicht, al nippend van een goeie brandy, buigen we ons over de woorden van het evangelie. Iets wat we avonden daarvoor zelf ook al hebben gedaan, met een notitieboekje bij de hand. In een goeie stoel, naast het haardvuur. Beentjes in de lucht. De woorden van het evangelie.. wat valt ons op? Waar gáát het precies over? Mede in overweging nemende dat ook de woorden uit het evangelie gestoeld zijn op een bepaalde tijd, binnen een bepaalde context. Je kunt ze nauwelijks op zichzelf bekijken. Dus, we houden de woorden tegen het licht, wegen en bevragen ze. Eerst bij onszelf, vervolgens met elkaar. Want 1 ding is zeker: onze bevindingen zijn lang niet altijd hetzelfde. Ik zal het u sterker vertellen: Vrij zelden zelfs. En dat maakt elke samenkomst buitengewoon opwindend. Dichter bij een mens dan via zijn woorden, hoe oud ook, kun je immers niet komen. En dat is precies wat we daar aan het doen zijn: die mens achter de woorden zien te vinden. En dan met name de intentie van die woorden.

Helaas zijn we geen afgestudeerd Christen, dus soms komen we er ook gewoon niet uit. Dan struinen we, eerlijk is eerlijk, het felverlichte internet af, op snor naar houvast. Want we zijn niet heilig. Een beetje belezen misschien, en gevormd door het leven, met een katholieke achtergrond en hele beste intenties, maar heilig zijn we verre van. En dat heeft ook zo zijn voordelen, kan ik u vertellen. Want: we staan met de voeten in de klei. We hebben niets van doen met enige katholieke hiërarchie, maar staan gewoon naast u. Zitten tussen u in. Spreken uw taal, kennen uw belevingswereld. De sores van alledag. De sprankjes hoop. De moed.

En vandaag gaan we vanuit die klei, chocola maken van het evangelie van vandaag. Laten we eens beginnen met die vraag van de Farizeeën. “Staat het een man vrij zijn vrouw te verstoten?” Nou, ik weet niet hoe het met u zit, maar hier had ik het felverlichte internet niet voor nodig. Wat is dat nou voor een impertinente vraag. Iemand verstoten, lijkt me sowieso niet erg aardig? Wat u? Al helemaal niet in die tijd. Want wat zou er van zo’n vrouw overblijven? Verstoten en wel? Met kinderen wellicht zelfs, en zonder enig inkomen. Daarom kwam Mozes met die scheidingsbrief. Opdat de ehm ongemakkelijke huwelijken niet koste wat kost stand hoefden te houden. Na ontvangst van die scheidingsbrief, waarmee de vrouw haar eer behield, waren beide free to go.

Maar zo’n ehm “ongemakkelijk huwelijk”, laten we het zo maar even noemen, kan in de ogen van Jezus helemaal niet bestaan. Immers: in de gemeenschap van Jezus leeft iederéén samen in liefde en eenheid. In de geest van Jezus. Er zíjn geen ongelovigen: iedereen volgt Jezus zonder compromissen. In de eenheid van de Heilige Geest.

Kijk, dat klinkt ineens wél alsof het rechtstreeks van het felverlichte internet af komt, en dat komt het ook. Want ik kwam er even niet uit. Maar ik snap nu wel hoe Jezus bij deze uitspraken komt. Als iedereen immers in eenheid leeft, dan is de twee-eenheid tussen man en vrouw daar slechts een sub-onderdeeltje van. En laten we daar nu vooral niet aan tornen, aan die twee-eenheid dat het huwelijk heet, want wat blijft er dan nog over van de eenheid onder alle mensen?

In dat licht is de gedachtengang van Jezus klip en klaar. Dat zult u met me eens zijn. Immers: Als we met zijn allen 1 gemeenschap zouden vormen, samenlevend in liefde en eenheid. Geen onvertogen woord. Alleen maar wederzijds respect, begrip en vertrouwen. Ja, dan is er natuurlijk geen kunst aan. Dan zou het paradijs hier op aarde zijn!

Maar tot op de dag van vandaag is deze utopie helaas geen werkelijkheid geworden. Misschien was het de intentie van Paus Innocentius III om naar deze werkelijkheid toe werken. Hij was de eerste Paus (pas in het jaar 1100 trouwens) die stelde dat het huwelijk absoluut ontbindbaar was. Het huwelijk en het gezin dat eruit groeit zouden voor de Kerk heilig zijn en beschermd moeten worden, ze zijn immers de basis van onze samenleving. Slimme gast! Die Innocentius. Immers, als je een heel arsenaal aan hoekstenen in de wereld zet die er kostte wat kost voor zorgen dat ze blijven voortbestaan, dan zou die eenheid toch werkelijkheid moeten worden. Heel nobel eigenlijk. Als je er over nadenkt. Maar de mens is een gek wezen, en niet te forceren. Misschien voor even, een paar honderd jaar, maar we zijn er uiteindelijk veel te hyperintelligente wezens voor. Want we maken ruzie, en maken het weer goed. Maar als de ruzie aanhoudt, stemmen verdoven en oren verstopt, dan raakt de ander zoek. En dan ga je praten met mensen die je nog wel liefhebt, en zij vertellen je: hou op, schei er mee uit. Je moet daar weg.

Van zoveel ruzie blijft geen mens meer over.

En dát kan toch niet bedoeling zijn, van Christus onze Heer. Want druist dat nou niet precies in tegen alles wat Hij verkondigt heeft in zijn korte leventje? De liefde! En de mens die niet geschapen is om alleen te zijn. Dus verbrand die schepen achter je, als het echt echt echt niet langer gaat, en trek de wereld in. Dit is geen aanmoediging maar een opening. Zoek de liefde. Je nieuwe roeping. Je nieuwe zijn. “Voel u daarbij gesteund door uw illustere WoCo-gezelschap, maar vooral: door die ene Paus.” Die ene Paus die de woorden uit het evangelie raak naar het realistische heden heeft gehaald. Het staat nog op het NOS te lezen. Een klein berichtje van 8 september 2015: Paus Franciscus maakt scheiden makkelijker. Het is de grootste kerkwijziging geweest sinds 300 jaar. Er is zelfs een spoedprocedure, zodat men snel ruimte kan maken voor werkelijke liefde.

Gelukkig maar, want een mens is niet geschapen om alleen te zijn. Dat laat u vandaag ook zien! Door hier aanwezig te zijn. Voor die ene ander. Je moeder in het koor; in gezelschap van je vader of voor de Here zelf: Lief dat u er bent. Doe vooral moeite.

(geschreven bij het Evangelie volgens Marcus 10, 2-16 uitgesproken in de Sint Martinus Parochie op 6 oktober 2024 in Bovenkarspel)