Stel je voor: het is vroeg in de ochtend. De lucht is nog grijs, en je staat verslagen in je vissersbootje. Je hebt hele nacht je best gedaan om iets te vangen, maar je netten zijn leeg. Je bent moe, een beetje gefrustreerd, en eerlijk? Je vraagt je af of je niet beter naar huis kunt gaan. Maar dan- ineens, uit het niets, roept iemand vanaf de oever: “Probeer het nog eens! Gooi je net aan de andere kant!” Eerst denk je, wie is dit nou weer? Maar iets in z’n toon, zegt je dat je het toch nog maar even moet proberen. En dan ineens- zitten je netten vol met vis.

Van een moedeloos, uitzichtloos moment, via een moment van hernieuwde hoop, naar overvolle netten. Wie had dát gedacht!

Als je het mij vraagt staan ook wij vandaag op zo’n kantelpunt. We zijn vermoeid en angstig. De wereld voelt onzeker. Alsof er een koude wind waait die ons uit elkaar drijft. In Nederland zien we dat terug in de zorgen over het klimaat; een zorgsysteem dat kraakt en over hoe we met elkaar omgaan in een land dat soms zo verdeeld lijkt. En een eindje verderop… mijn hart breekt als ik denk aan plekken zoals Gaza. Kinderen, als de mijne, groeien op te midden van geweld, honger en verlies. Moeders proberen hoop te houden terwijl alles om ze heen instort. Het is moeilijk om niet mistroostig te worden, om niet te denken: hoe kunnen we hier ooit opnieuw beginnen?

Hoe kan dit ooit nog goed aflopen? In welke vooroorlogse tijden zijn we ongemerkt beland? Wat voor wereld zijn we met z’n allen aan het creëren voor onze kinderen en kleinkinderen? Gisteravond nog. Ik was m’n jongste aan het instoppen, toen ie onverstaanbaar (eerst die speen even uit) iets mompelde over een monster. “Komt het monster!” herhaalde ie. Geen idee waar die knul het over heeft, volgens mij weet ie zelf niet eens wat ie zich moet voorstellen bij een monster. Maar ik kon ‘m ook niet echt geruststellen. Want het wemelt van de monsters. Monsters die met macht en middelen bepalen wie er wint.

Maar uitgerekend vandaag, op 4 mei, terwijl we de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog herdenken, horen we ook een andere echo. De echo van de tijden die volgden na het donker en de stilte. Toen mensen uit de puinhopen opstonden. De tijd van de wederopbouw. Een tijd waarin mensen samenwerkten, waarin ze durfden te kiezen voor iets nieuws. Niet omdat ze bang waren, maar omdat ze geloofden dat het anders kon. Samen. Voor elkaar. Het waren geen perfecte helden -ze struikelden, ze twijfelden, ze torsten oorlogstrauma’s met zich mee- maar ze deelden brood, hielpen elkaar, bouwden verder. Dat is geen sprookje, het gebeurde echt. Stap voor stap.

En vandaag klinkt diezelfde uitnodiging: probeer het nog eens. Gooi je net uit, ook al voelt het zwaar. Wij mensen hebben een ongelooflijk vermogen om te veranderen als we voelen dat het ertoe doet. Denk aan kleine bewegingen die overal opkomen, met mensen die samen werken om de wereld voor een ander mooier te maken. Als de overheid het niet doet, doen wij het zelf wel. En dat hoeft niet eens groots, zulke bewegingen beginnen klein en dichtbij. In een buur die een helpende hand biedt; een kind dat spontaan een tekening maakt voor een zieke oma; een gebed dat wordt uitgesproken voor vrede. Het zijn misschien geen grote gebaren, maar ze werken als een rimpeling die groeit. Misschien niet meteen, misschien niet perfect, maar het verandert iéts.

Zoals mijn kleine, die de volgende morgen weer veel te vroeg naar z’n oudere broer dartelt en het huis vult met z’n gegiebel. En gelazer.

De wereld staat op een kantelpunt, ja. Die monsters van macht en verdeeldheid zijn echt, en ze maken het moeilijk om te geloven in een goede afloop. Die netten tonen soms zó akelig leeg!

Maar wij mensen zijn gemaakt om niet op te geven. Om nieuwe wegen te zoeken, in verbinding met elkaar. Dat doen we al eeuwen. En elke goede daad, hoe klein ook, is een keuze voor iets anders. Een keuze voor liefde en vertrouwen, in plaats van angst en verdeeldheid. Het leven zit helemaal niet vol met monsters! Zolang we ze geen kans geven om te bestaan. Zolang we ze geen ruimte geven, zijn wij met meer. Samen kunnen we die koude wind breken, al is het met kleine stappen. Maar we moeten het wel zélf doen.

Vandaag worden we uitgenodigd om te beginnen – om de moed te vinden en te bouwen aan een wereld die we wél met gepaste trots willen doorgeven.

Laten we dus onze netten uitgooien, ook al zijn we moe. Laten we vertrouwen op die stem die ons roept, die ons steunt, die met ons bouwt aan een nieuwe ochtend. Want met liefde en vertrouwen, kan het écht anders.

Amen.

(geschreven bij het Evangelie volgens Johannes 21, 1-14 uitgesproken in de Sint Martinus Parochie op 4 mei 2025 in Bovenkarspel. Na te luisteren vanaf 22:05 op kerkdienstgemist.nl)