Vraagtekens. Ik zie ze dikwijls boven de hoofden van mensen verschijnen zodra ze me een woord uit horen kramen die hen niet bekend voorkomt. WAT zeg je daar? Is dat een woord? Ken ik niet hoor, gebruik maar een ander.

Ja hallo, dat zou makkelijk zijn. Ik zal jullie even opvoeden.

Hier. Dit is er zo eentje. Eén van de allereersten:

Ik was een jaar of 19 en belandde met een paar klasgenoten in Barcelona voor een portie stage. Het vliegtuig uit, de bewoonde wereld tegemoet, tuften we door de voorwijken heen. Voorwijken die er, op z’n zachtst gezegd, niet erg jofel (ook zo’n mooi woord) uitzagen. Behoorlijk aftands zelfs. WAT zeg je daar? Reageerden de dames daarop. Af-wat?

Aftands. Dat was ‘m.

Je schijnt een woord 3x te moeten horen eer je ‘m opneemt in je vocabulaire. Blijkbaar was-ie mij al een paar keer gepasseerd. Of mijn brein heeft aan 1 woord genoeg, dat kan natuurlijk ook. Hoe het ook zij, ik moest mezelf nader verklaren. Aftands aftands – des te vaker je een woord herhaalt, des te vreemder het klinkt. Maar echt herleiden kun je ‘m ook niet direct in dit geval. Iets met “de tand des tijds”? Ik heb het etymologisch woordenboek er even bij gepakt en zal jullie de sappige details besparen, maar het komt neer op ‘geen tanden meer hebbende van de ouderdom’. Ofwel: oud en versleten. Afgeleefd. Met tekenen van slijtage. Zulke gebouwen. Aftandse gebouwen.

Gelukkig tuften we door naar L’Eixample alwaar Gaudi de wijk voorzien had van enige grandeur.

Nog meer grandeur: Gefeliciteerd! Als je tot hier gekomen bent heb je het woord aftands 3x gelezen in een andere context, waardoor de kans groot is dat jouw vocabulaire nu een woord rijker is. Spaar ze allemaal!

Is het een dubbele? Stay tuned.

---

Deze blogpost verscheen voor het eerst op 17 augustus 2025 op LinkedIn.