“Want jij leest altijd zoveel!” hoor ik vaak. Het is een hardnekkige illusie en ik krijg het mensen maar moeilijk aan het verstand maar het valt best wel mee met dat gelees van mij. Sterker nog, het zal je tegenvallen.

Is het een zoektocht naar de verklaring van mijn vocabulaire wellicht? Zit daar ‘m de crux? (ook een mooi woord, kom ik nog eens op terug).

Vooruit. Ik geef toe: Ik heb veel gelezen. Zodra ik kon lezen. Tot lang erna. Ik ben natuurlijk niet voor niets Nederlands gaan studeren. True. Ik heb wat letters afgevreten. Uren, wat zeg ik, dagen in de bieb vertoefd. De gekste boeken naar huis gesleept. Op vakantie met een koffer vol. In de trein, altijd eentje mee. Daar verlustigde ik mezelf eens aan de Dikke Komrij, toen een mevrouw tegenover me zich haast bezorgd naar me toeboog en zichzelf gerust probeerde te stellen met de vraag of ik dit voor school aan het lezen was? Alsof poëzie alleen voor school is! Liever niet zelfs. Dat geanalyseer. (Ook dat is stof voor een andere keer, sorry folks. Ik heb ‘m genoteerd.)

Maar het was echt niet alleen maar high end. Ook de Leesmap ging eraan. Van ’t Duckie en de Sjors en Sjimmie tot de strippies achterin de Aktueel. Hele collecties Asterix en Obelix, Lucky Luke, Dirk en Desiree (veeg me op) en tientallen jaargangen van de Eppo die een oude buurman eens bij ons dumpte. Kaalgevreten. Spraakballon voor spraakballon. Heb ik zo leren praten op papier?

En dan is er nog zoiets: De muziek. M’n getoeter. Want ook notenlezen had ik zo onder de knie. Wat wil je spelen? Een saxofoon? Hebben we niet, wel een hoorn, hier, probeer maar. En de rest is geschiedenis. Van marsen tot symfonieën. Helpt dat ook mee? Die ervaring? Zou ‘t? Zo van, wat klinkt wel en wat klinkt niet. Wat is een logische flow en wat loopt voor geen meter.

Ik zoek hier ook maar wat hè. Om jullie gerust te stellen. Dat het geen aangeboren talent is ofzo. Maar een construct. Een onzorgvuldig samengesteld bouwwerk dat de werking van m’n brein verklaart. Waarvan de basis is gelegd tussen m’n 7e en 18e levensjaar. Grofweg. Een basis waar ik nog immer op teer.

Maar lezen doe ik dus niet meer. Een boek of 5, hoogstens. Op jaarbasis. De krant. En mijn eigen schrijven, soms wel honderd keer. Maar dat vertel ik jullie natuurlijk niet. Dat is mijn geheim.

---

Deze blogpost verscheen voor het eerst op 26 augustus 2025 op LinkedIn.