De laatste! De laatste zondag. De laatste normale viering van het jaar. Op weg naar de eindstreep. En dan krijgen we nog even zo’n evangelie voor onze kiezen. Zo’n eerste lezing!

Want ja, het is allemaal niet mals wat we vandaag te verstouwen krijgen in het evangelie. Man man man. Vrouw ook. Wat gebeurt daar allemaal? Ik weet niet hoe het met u zit, maar mij staat die toon totaaaal niet aan.

 “Al wie ontzag heeft voor Gods naam, zal op de oordeelsdag gerechtigheid en genezing ondervinden”.

Was dat niet die God uit de jaren ’50? Die God die we moesten vrezen? Met z’n scepter op de troon gezeten? Ontzag moeten we hebben! Eerbiedig! Leven naar zijn woord! Want hoogmoedigen- daar moet Hij niets van weten. Daar wordt geen spaan van heel gelaten. Geen haar! Tot stoppels zult gij branden. Oei.

Nou, ik zal het u eerlijk vertellen: Ik moet niets van die God weten. Mag ik dat zo zeggen hier? Hmm ik sta nu vast te vloeken in de kerk, het spijt me zeer. Maar ik ben bang dat ik midden in een existentiële crisis zit.

Want als u het mij vraagt, en ik sta hier nu toch te oreren dus daar gaan we: Als u het mij vraagt is de Bijbel -ja, het woord van God, vooruit. Laten we het netjes houden.- Maar op de tweede plaats ervaar ik de Bijbel vooral als een goed stuk literatuur. Een behoorlijk goed stuk literatuur, dat dan weer wel. Maar een stuk literatuur met 1 hele grote overkoepelende boodschap. Weet u op welke ik doel? Iemand? (…) Het kan in 1 woord (…) Mag ook zachtjes..

Liefde.

Heb elkaar lief.

Als we al die evangeliën erop naslaan is er 1 ding dat Jezus ons vooral duidelijk wil maken.
AL het andere in de wereld doet er niet toe. Rijkdom, gekke voeten, leeftijd, of je een uitvreter bent of een huisjesmelker, jaloers, gewoontjes of “een beetje dom”: Heb Elkaar Lief. Door alle onvrede heen.

En hoe ironisch is dat dan: dat we door honderdduizend pagina’s van dreiging, oordeel, woede, rampen en visioenen moeten worstelen… om bij dat ene zachte, eenvoudige woord uit te komen.
Alles eromheen lijkt soms een soort goddelijk theater: de verongenoegde bovenlaag waar je doorheen moet prikken om bij de kern te komen.

Heb Elkaar Lief.

Standvastig. Zachtmoedig. En wijk daar niet vanaf. Want dan wordt het hommeles. Sterker nog: Het IS al hommeles. Scroll maar eens een rondje over NU.nl De fakking wereld staat in de fik. De wereld staat in de fik! Waar je ook kijkt. Ver over de grens heen, zelfs hier om de hoek. Voor, achter, boven, onder. “Word niet in dwaling gebracht”, zegt Jezus. Maar ja, hoe kun je in Godesnaam zachtmoedig blijven, iedereen om je heen maar liefhebben zoals Hij voordeed, terwijl de wereld in puin ligt? Hoe werkt dat?

Nou, door standvastig te blijven.

“Loop niet achter hen aan. En als je hoort van oorlogen en onlusten, laat u dan niet uit het veld slaan.”

Want als we dat allemaal wel zouden doen, dan was het hek helemaal van de dam.

Godzijdank leert de geschiedenis ons dat er altijd mensen zijn geweest die bleven staan. “Heb elkaar lief. Heb elkaar lief. Heb elkaar lief.“

Maar dan komt de vraag:
Wat kan ík doen?
In mijn kleine mensenleven, op de verkeerde plaats, op het verkeerde moment —
als het einde op me af lijkt te denderen?
Kan ik dan nog rechtop blijven staan in die liefde?

Op zo’n moment is het eenvoudiger om de handdoek in de ring te gooien. De weg van de minste weerstand. Het is de weg die velen in zullen slaan, want liefhebben is best een kluif.

En ga jij dat wel even lekker standvastig die liefde zitten verspreiden? In je eentje? Temidden van die chaos? Dan word je verguist. Voor gek verklaard. Zelfs door familie en vrienden. “Kies toch voor jezelf! Zoek de veiligheid! Je bent gek!”

Maar Jezus zelf was ook een beetje gek.
Met z’n taal van de liefde.
Die onvermoeibare liefde die mensen keer op keer versteld deed staan.
Waar haalde Hij het vandaan?
Wie of wat inspireerde Hem?

Wij.
De mens.
U. Ik.
Want die verdomde liefde – die liefde die in Gods oog de hele bedoeling is – zit ín ons.
Ze ligt niet altijd bovenop natuurlijk.
Vaak sluimert ze.
Of zit ze verstopt achter dikke muren.
Soms ligt ze bedolven onder puin.
Maar deep down kolkt ze. In elk mens. In overvloed.

De bijbel probeert ons via de persoon van Jezus Christus ervan te overtuigen dat, als iedereen die liefde durfde te tonen, en boosheid, afgunst en ongenoegen achterwege laat, het een paradijs op aarde zou zijn.

Wees toch alsjeblieft zo gestoord als Jezus en Heb Lief.
Laat je niet uit het veld slaan. Blijf staan!

En ja, als je dat nodig hebt: je mag die strenge, toornige God er gerust bij geloven.
Hij kan steun geven, kracht.
Je staat niet alleen.
En Hij houdt van jou.
Van iedereen zelfs.

Maar uiteindelijk draait het niet om die God van de jaren ’50.
Niet om angst.
Niet om oordeel.
Maar om liefde die, hoe gehavend ook, altijd weer ergens oplaait.

Juist in de laatste pogingen, de laatste vonkjes, de laatste mensen die toch blijven staan.
En als dat zo is, hoeven we niet bang te zijn voor “laatste zondagen.”

Want elke keer dat iemand — u, ik, wie dan ook — kiest om lief te hebben,
begint het opnieuw.

Daar begint het altijd opnieuw.

Amen

(geschreven bij het Evangelie volgens Lucas 21, 5-19 uitgesproken in de Sint Martinus Parochie op 16 november 2025 in Bovenkarspel.)