Eigenlijk hou ik er helemaal niet van, om dingen te vinden. Of nou ja- men zal mij gerust om de haverklap kunnen betrappen op een ongezouten mening. Maar zo zwart op wit zoals jij hier, nu, via je scherm een weg laat banen naar jouw hersenpan- ik vind (!) dat nogal wat.

Die stelligheid. Ik hou niet van stelligheid.

Het zou heel goed kunnen dat je een hele andere indruk hebt van al dat zwart op wit dat ik de wereld in slinger, maar de goede verstaander zal het niet ontgaan dat het tussen mijn regels door wemelt van de nuances.

Ik geloof niet in zwart wit. Alles of niets. Dat bestaat helemaal niet. Kun je natuurlijk nastreven. Moet je vooral doen. Maar uiteindelijk is iets nooit volledig het een of het ander.

Zoveel abstractie! Hoeii. Ben je er nog? Hoe kwam ik hierop? O ja, ik las hier ergens een commentaar over de anglisering van het Nederlands. Hoe velen om de haverklap teksten larderen met Engelse woordjes en zinsneden.

Ook ik vind daar wat van. Zo zeg.

Ik vind het heerlijk! Bejubel het zelfs. Want als het de flow ten goede komt, let’s go man. Weg met die rem. Rollen moeten ze, die woorden.

Dat liever dan een geforceerd, in het Nederlands geprakt alternatief. Iets soortgelijks. Iets soortvans. Klinkt vaak niet. Of je moet een héle goede tekstschrijver zijn. Zo eentje die goed is in wegmoffelen.

In het wegmoffelen van de eerste ingeving. In het “om die vervoeging heen schrijven”, zodat je niet hoeft te struikelen over een mogelijke spelfout. Of nog erger: zodat je niet hoeft te struikelen over de verdenking van een spelfout. Omdat de vervoegde vorm van updaten er nu eenmaal niet uitziet.

Daar vind ik dan weer niets van.

In wezen probeer ik doorgaans sowieso zo weinig mogelijk te vinden. Maar het moet wel knap! Struikelen is immers zonde van de tijd.

Of nee: A waste of time!

---

Deze blogpost verscheen voor het eerst op 20 december 2025 op LinkedIn.